vrijdag 8 mei 2015

351 dingen en nog steeds een vol huis



"Ruim elke dag een ding extra op en geniet van de rust die je zo creëert", ziedaar de uitdaging van de maand april, geïnspireerd door "the minimalist game". Het klonk aanlokkelijk en dus begon ik er met volle moed aan. Moeilijk was het aanvankelijk ook niet, ik had al van in februari een lijstje met spullen in mijn hoofd die dringend het huis uit moesten. Ik maakte drie verschillende dozen: verkopen, weggeven en weggooien, en hoopte vooral dat de laatste doos zo goed als leeg zou blijven. Opruimen met veel plezier, maar dan liefst op een manier waarmee ik iemand anders gelukkig kan maken.

We gaven spullen weg aan familieleden en aan de poetsvrouw die op het punt staat te verhuizen, en maakten zo heel wat mensen vrolijk. Maar dé makkelijkste manier om een lach op iemands gezicht te toveren bleek Freecycle. Freecycle is een online platform via Facebook waarop mensen gratis dingen weggeven. Het principe is simpel: je post er een foto met een beschrijving van wat je weggeeft, en geïnteresseerden laten onder de foto een bericht na. De aanbieder kiest uit de gegadigden de meest geschikte kandidaat (nogal subjectief). Via Freecycle bood ik schoonheidsproducten aan die ik toch niet gebruikte, versleten schoentjes van de dochter en dozen vol Time-magazines. De schoonheidsproducten gingen naar een leefgroep in Leuven, de schoenen naar een gezin in de buurt. Omdat niemand geïnteresseerd leek in het Time-aanbod belandden deze dozen helaas bij het oud-papier. Helaas, omdat enkele dagen later toch nog iemand op mijn bericht reageerde en ik de man met lege handen moest terugsturen. We begonnen een klein Facebook-gesprek en zo ontdekte ik dat de man in zijn eentje een bibliotheek in Accra (Ghana) bleek opgericht te hebben en nu Freecycle afschuimde op zoek naar gratis Engelstalige literatuur. En zo zal onze volgende lading Time-magazines dankzij Jacques verscheept worden naar Ghana.

Ook de kringloopwinkel had de voorbije weken een goede klant aan ons. Om spullen weg te doen dan wel, niet om er bij aan te kopen. Een moeilijke uitdaging, want er liggen zoveel koopjes naar je te lachen.

Ik ging ook tweemaal langs bij H&M, want daar kan je sinds kort je oude kledij binnenbrengen. Zo had ik eindelijk een eindbestemming voor de gescheurde broeken van de middelste Tijdvoorietsanders. Hij brengt de speeltijden op school al keepend door en dat is een ware aanslag op zijn kledij. Voor elke volle plastic zak afdankertjes die je aan H&M geeft, krijg je een bon voor 15% in ruil. Mooi meegenomen, al shop ik er zelden. Maar dochter Tijdvoorietsanders was in elk geval blij met haar zuurstokkleuren slipjes van Disney. Het lijkt een mooi initiatief van H&M maar vorige week verscheen in de media het bericht dat het groenere imago van de kledingketen vooral een marketingstunt blijkt. Een gemiste kans, vind ik. Toch zal ik mijn kledij er blijven binnenbrengen, doen ze er niet mee wat ze zeggen, moeten ze in elk geval moeite doen om ervan af te raken (om diezelfde reden gaan onze opgebrande theelichtjes ook steevast naar Ikea, moeten ze maar geen reclame maken over hun recycling-skills).

Je leest het, ik ging behoorlijk enthousiast te keer. Maar halverwege de maand was er toch een dip. Het werd een sleur om elke dag op te ruimen en mijn hoofd zat er propvol van. Ik kon geen kast meer opendoen of ik zag spullen waarvan ik me afvroeg of we ze wel nog nodig hadden. En dus ontrommelde ik enkel nog in de weekends, een behoorlijk zware opgave want dan moest ik alle niet-opruimdagen inhalen. Uiteindelijk strandde het schip op 26 april. Goed voor 351 dingen die ons huis verlaten hebben (of nog moeten verlaten, maar klaar liggen voor hun volgende eigenaars, de rommelmarkt of de tweedehandswinkel).

Het einde hebben we dus niet gehaald: daarvoor moesten er maar liefst 465 spullen het huis uit. Nog 114 meer dus dan nu. Van de boekenkasten en dvd-rekken bleven we tot nog toe af, en van de kleerkast van mijnheer Tijdvoorietsanders ook, en dus zijn die 114 extra's misschien wel haalbaar. Maar nu even niet.

Na het opruimen voel je je vrijer, zeggen de mannen achter "the minimalist game". Dat klopt, maar het laat mij vooral ook zien hoeveel 'rommel' er nu nòg aanwezig is in ons huis. Om goed te zijn zullen we deze uitdaging elk jaar moeten herhalen. Mag ik bij deze dan ook een pleidooi houden voor minder knutselwerkjes op school. Want die gooi je niet weg? Toch?





3 opmerkingen:

  1. Ik doe nu ook mee, met dank aan jouw inspiratie, aan de minimalist game, maar ik doe het in omgedraaide volgorde. De eerste dag koos ik 31 dingen om weg te doen. Ik bracht vooral boeken naar een boekenruilkastje, en kledij en huishoudlinnen in een kledingcontainter. Toen ik bij die kledingcontainer kwam, stond een mama met een allerschattigst dochtertje te wachten bij het bushokje. Ik had stiekem 2 knuffels (Mega Mindy en Mega Toby) bij de kleren gestoken en bedacht me op dat moment dat dat meisje er misschien wel blij mee zou zijn. Ik riep het meisje bij mij en dat kind was zo gelukkig als wat. Leuk! De tweede dag verzamelde ik 30 dingen. Vandaag moet ik dus 29 dingen uitkiezen en zo verder. Dit lijkt me gemakkelijker en beter vol te houden, omdat de opdracht steeds gemakkelijker wordt in plaats van moeilijker. Mijn kinderen durven wel stokken in mijn wielen te steken, want ze plukken sommige dingen terug uit de dozen die ik net gevuld had.
    Ik ben benieuwd of het me lukt dit vol te houden tot 18 september.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goed idee om het om te draaien! Moet ik volgend voorjaar ook eens proberen. Ook hier zijn het de kinderen die het opruimen moeilijk maken. Meestal stop ik de dingen die ze niet meer gebruiken een maand of twee weg. Vragen ze er niet meer naar, dan gaat het nadien gewoon de deur uit. Moeilijk wel om toe te passen tijdens de Minimalist game...
    Veel succes met je opruimwerk!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Misschien is de vakantie dan weer niet het ideale moment om deze grote opruimactie te doen. De kinderen lijken wel ogen op hun rug te hebben! Wanneer ze niet thuis zijn, dan zien ze het niet en zouden ze waarschijnlijk nooit meer vragen naar de dingen die ik probeer van de hand te doen. (Oh ja, en ik bedoelde 18 augustus, hé, ipv 18 september).

    BeantwoordenVerwijderen