zondag 25 september 2016

Zuur in een potje




Als je zelf een moestuin hebt, dan ken je het gevoel. Tegen het eind van de zomer kan je geen courgette meer zién! Er is soep gemaakt, gevulde courgettes op verschillende wijzes (met gehakt of met ricotta) gegeten, in alle spaghettisauzen en curry's heb je zoveel mogelijk courgettes verstopt, en nog is de oogst niet verwerkt.

Dan rest er je - naast invriezen - nog één enkele oplossing: tafelzuur maken!

Ik haalde mijn inspiratie uit "Bespaar met Jamie", een geweldig kookboek van Jamie Oliver waarin hij ook tips geeft om minder te verspillen.



Het recept is simpel:
Doe 1 mok water met 2 mokken azijn naar keuze (ik gebruik wittewijnazijn) met 1 opgehoopte eetlepel zeezout en 1 eetlepel suiker in een passende pot en roer tot de suiker is opgelost. Je kan er eventueel wat kruiden aan toevoegen (ik gebruik meestal mosterdzaad, maar korianderbolletjes kunnen bijvoorbeeld ook). Doe je groenten bij het vocht en klaar!


Je kan zowat elke groente gebruiken in je potje, zolang het maar knapperig is. Ik koos courgette, puntpaprika en een rood pepertje, maar maakte er eerder ook al met boontjes, komkommer of wortel. Let wel op met rode groenten zoals rode kool, rode biet of radijs, zij kunnen ervoor zorgen dat de andere groenten in je pot roze gaan kleuren. Wat misschien wel interessant kan zijn om een dochter in de rozemeisjesfase meer groenten te laten eten.

Je kan je zuur in een potje zo'n 8 weken bewaren. Wij gebruiken het bij de boterham of croques, maar  je kan het ook verwerken in curry's of wokgerechten.



Heb jij nog andere recepten waarin je makkelijk een courgette verstopt? Laat het me zeker weten!

dinsdag 20 september 2016

De verborgen impact




Het is de laatste tijd nogal stil op deze pagina, ik weet het. Ik zit met zoveel ideeën, plannen en vragen in mijn hoofd dat ik er een beetje tureluur van word. En dus weinig energie overhoud om te schrijven. Gelukkig neem ik wel de tijd om te lezen. In "De verborgen impact" van Babette Porcelijn bijvoorbeeld.

"De verborgen impact" is een interessant boek, dat probeert een duidelijk beeld te schetsen van wat er in ons dagelijkse leven nu precies het meest verbruikt. Om dit te meten wordt er naar alles gekeken: de productie, het vervoer, het verbruik thuis,... Dat levert verrassende resultaten op. Zo leerde ik onder meer dat plastic verpakkingen een veel lagere impact hebben dan bijvoorbeeld het aantal spullen dat je in huis hebt, of de hoeveelheid vlees die je verorbert. En dat tomaten in blik vaak uit Amerika of China komen en dus een veel grotere ecologische voetafdruk hebben dan je zou denken. Ik dacht altijd dat ingeblikte tomaten gewoon uit Italië kwamen, dat leek me logisch. Vaak staat op het blik niet de afkomst van het product, want daartoe wordt de producent niet verplicht. En zo tuimel je er met beide voeten in...

De auteur wou geen tijd verliezen met dit boek, ze wou vooral dat we snel konden lezen hoe groot onze impact is. Dat is meteen wel mijn grootste kritiek op "De verborgen impact", de berekeningen die "achterkant bierviltje" genoemd worden, zijn voor mij onvoldoende. Als kritische journalist wil ik zeker zijn van de cijfers die in het boek gebruikt worden, en dat mis ik een beetje.

Los daarvan is dit boek een aanrader voor iedereen die duurzamer wil gaan leven. Het leest vlot weg, er staan veel duidelijke grafieken in en het doet je nadenken. In het laatste hoofdstuk word je zelfs aangezet om uit te zoeken wat jij nu precies kan doen.


Ik dacht na (ah ja, dat is mijn nieuwe hobby) en nam al wat actie:

Porcelijn vindt dat je naast je rol als consument nog heel wat andere rollen hebt waar je kan meewerken aan een duurzamere samenleving. Ze geeft zelf een aantal voorbeelden van domeinen waarin je verschil kan maken (werk, school, familie,...) en gaf me zo de moed om door te zetten:


  • Ik heb mezelf aangeboden als MOS-coördinator op de school van mijn dochter. MOS staat voor Milieu Op School en wil scholen aanzetten om samen met de kinderen rond milieuthema's te werken. Ik zag dat onze school wel trots was op haar MOS-diploma maar dat er weinig mee gebeurde. Ik ga dan ook mijn best doen om hier nieuw leven in te blazen en zit binnenkort samen met de directrice om een jaarplan uit te werken.
  • Soms vind ik dat ik overdrijf met mijn groene ideeën en mijn omgeving er alleen maar lastig mee val. Dat zijn de momenten waarop het ook stil is op deze blog. Ik ben niet zo een tafelspringer maar wel een twijfelaar en iemand die zichzelf niet te veel wil opdringen. Maar als je dan in "De verborgen impact" leest dat wij in het westen tien keer zoveel impact hebben op de aarde dan mensen in armere landen, dan besef ik weer dat ik wél op tafel mag kloppen en mijn stem mag verheffen. En dus gaan we door met deze blog, en zal ik af en toe dat vervelende stemmetje zijn dat je een geweten probeert te schoppen. Sorry daarvoor, maar iemand moet het doen ;-)
Ik ga dus blijven proberen om meer mensen te inspireren om wat duurzamer te gaan leven maar wou voor mezelf ook wel uitzoeken wat ik nog kan doen. Ja, wij zijn met ons gezin al goed bezig maar er zijn toch nog een aantal dingen waar we over struikelen. Porcelijn stelt voor om eerst de grote dingen aan te pakken en te bekijken wat jouw "quick wins" zijn. Er staat een handige tabel in het boek met de tien categorieën die het meest verbruiken en wat de gemiddelde Nederlander daar toe bijdraagt. Je kan dan zelf uitrekenen of jij boven of onder het gemiddelde zit, en dus meteen bekijken waar je beter je best kan doen.

Voor mij was het snel duidelijk: op spullen, vliegen, kledij en douchen scoren wij al heel goed. Ook qua groenten en fruit doe ik hard mijn best om zo lokaal en seizoensgebonden mogelijk te kopen. Wij wonen groter dan gemiddeld (een Belg woont sowieso groter dan een Nederlander), maar we zijn niet van plan te verhuizen - we hebben ons huis uit de jaren '30 zo goed mogelijk geïsoleerd, er liggen zonnepanelen en we doen zuinig met energie. En vooral, het is nu bijna af!

Blijven over: vlees en auto. Ik schrok ervan hoeveel impact vlees op onze ecologische voetafdruk heeft. Die dieren verbruiken enorm veel vooraleer wij ze kunnen gaan opeten. Tijd dus om het aantal vegetarische dagen van 1 naar 2 per week te verhogen. Voor mezelf ben ik nog wat strenger, ik denk dat ik gemiddeld nog 3 keer per week vlees eet. Voorts kook ik ook met minder vlees. Meer groentjes en minder gehakt in de spaghettisaus bijvoorbeeld, meer bonen in de chili con carne,... Ik doe dit nu al een dikke maand en er heeft nog niemand wat gemerkt. Niet vertellen hé!

Dan de auto nog. De kleinste Tijd voor iets Anders kan ondertussen best goed fietsen voor een 6-jarige. Maar we merken toch dat het voor haar vaak een hele grote inspanning is om van punt A naar punt B met de fiets te rijden. Ze is nog te onzeker in het verkeer en dat slorpt heel veel energie. Voorlopig werk ik met de 5 kilometer-regel. Alles wat dichterbij ligt dan die 5 kilometer wordt te voet of met de fiets gedaan. Erboven halen we de auto van stal. Ik hoop dat we het aantal fietskilometers jaar na jaar kunnen verhogen tot we aan 10 zitten. Ondertussen heb ik wel een aantal gelijkgezinden gevonden in het klasje van de dochter en wordt er naar school en naar verjaardagsfeestjes gecarpoold. Ik vind dit overigens een simpele manier om de klasgenootjes beter te leren kennen. 

En als het kan nemen we voor grotere afstanden uiteraard het openbaar vervoer. De dochter en ikzelf vinden de trein overigens nog altijd een beetje reizen...




De kleine wereldverbeteraar schreef een meer uitgebreide recensie van "De verborgen impact". Heb jij tips om milieu meer aan bod te laten komen op school, laat het me dan zeker weten!