maandag 23 november 2015

Ode aan het handwerk



November loopt al bijna op zijn einde, en ik heb nog niets verteld over de vorige uitdaging! "Buy nothing new" was geen evidentie. We zijn het zo gewoon geworden dat we zo goed als alles kunnen kopen wat we nodig hebben. Ik moest mijn manier van denken deze maand toch wat aanpassen. En stelde mezelf de volgende vragen:
  • Heb ik het écht nodig?
  • Kan ik het lenen?
  • Zou de kringloopwinkel/de tweedehandswinkel het niet hebben?
Er zijn behoorlijk wat aankopen uitgesteld (afgesteld?) en slechts drie keer ging ik overstag. Drie keer voor de dochter, niet één keer voor mezelf. Die les heb ik de voorbije maand zeker geleerd, het is makkelijker om jezelf iets te ontzeggen dan één van je kinderen. Ik durf gerust zeggen dat wat we in oktober kochten ook noodzakelijk was. Enfin, in twee van de drie gevallen dan toch. We kochten gloednieuwe winterlaarsjes omdat ik niet graag tweedehands schoenen koop voor de kinderen. Hun voeten moeten nog groeien en hebben alle steun nodig. Enkel voor sneeuw- en regenlaarsjes maak ik een uitzondering.

Aankoop twee was een winterjas, die tot gisteren werkloos in de kast hing. Hier had ik wel wat harder mijn best kunnen doen. Ik ging een paar keer langs bij de tweedehandswinkel in het dorp, maar vond er het geschikte model niet. Onder de druk van het zinnetje "het is al oktober en we hebben nog geen winterjas voor de jongste", gingen we al snel over tot een nieuwkoop.  

En dan was er nog aankoop drie.

Hier kon ik echt niet aan weerstaan...

Zoals gezegd viel het me makkelijker voor mezelf alternatieven te zoeken, al heeft dochter Tijdvoorietsanders ondertussen minstens evenveel tweedehandse kleertjes in de kast hangen als nieuwe. 
Ik leende voor de start van mijn nieuwe hobby een yogamatje bij mijn ouders en ontdekte nog een legging in een hoekje van de kast. Klaar! Geen gedoe in sportwinkels en nog een pak goedkoper ook.

Nog goedkoop en ideaal om nieuw leven in je kledingkast te brengen: swishing! Ik trok naar mijn allereerste kledingruil met enkele spullen die ik al in eeuwen niet meer gedragen had. En met een klein hartje, want zou ik daar wel mijn gading vinden? Zouden de kledingstukken die aangeboden werden wel 'nieuw' genoeg zijn? Zou er wel iemand dezelfde maat als ik hebben, en minstens even belangrijk: dezelfde smaak? Wel dat viel goed mee: ik ging naar huis met twee truitjes en een rode pashmina! (de buit op de foto bovenaan deze blog). Wat een zalig gevoel was me dat, nieuwe kledij en er geen cent voor uitgegeven! Ik speel dan ook met het idee om zelf eens zo'n avondje te organiseren. Vriendinnen, drankjes en kleren. Wat wil een vrouw nog meer? Al moet je al behoorlijk wat vriendinnen uitnodigen, wil je voor elk wat wils aanbieden. Een kalender van de komende swishing-evenementen vind je hier.

Het grootste verschil werd in oktober gemaakt door herstelwerk. Dankzij opstrijkknielapjes heeft de dochter er twee nieuwe oude broeken bij en het scheurtje in de naad van de winterjas van de middelste zoon werd met veel gezwoeg door mezelf hersteld. Ik ging nog een stap verder en klopte met een zak vol kleren aan bij Supermam. Zij maakt vrolijke kinderkledij maar doet ook herstellingen. Dankzij haar flaneer ik weer rond met mijn favoriete rode sjaal (zonder gaatje!) en kan ik eindelijk die te lange geklede broek aan. Maar het pronkstuk moet het recycleren van mijn allereerste galabalrok worden. Een zilvergrijze enkellange wikkelrok die ik al die jaren bewaarde als souvenir aan spannende tijden, maar die ik nooit nog aantrok. Als alles goed gaat zullen er tegen Kerst twee identieke rokjes (voor mezelf en voor de dochter) uit verrijzen.

Ziezo, heb ik voor mezelf alvast een ideaal kerstcadeau uitgekozen. Nu nog de andere geschenken... Hoe doen jullie dat met Kerst? Worden er namen getrokken? Wie geeft er cadeautjes aan wie? Wij zijn nog op zoek naar de beste manier om iedereen blij te maken met duurzame geschenkjes. Ik hou alvast volgend lijstje in mijn achterhoofd.




4 opmerkingen:

  1. Ik heb dat in het verleden ook al geprobeerd: Een maand lang niets kopen. Wat je zegt is zo waar: Voor jezelf lukt dat nog wel, maar voor je kinderen is dat al heel wat moeilijker.
    Ik heb me onlangs aangesloten bij Peerby en dat is eigenlijk ook wel heel fijn. We hebben hier nu een hometrainer in bruikleen en als we er op uit gekeken zijn, kunnen we het gewoon terug geven aan de eigenaar (in plaats van dat dat toestel uiteindelijk op de zolder zou belanden).
    Een tijdje geleden heb ik ook deelgenomen aan een fairtrade. De kick die je krijgt als je gratis voor niets een mooi kettinkje of een mooi t-shirtje kan vinden, die is niet te vergelijken met het kopen van spullen in de winkel.
    Wat de eindejaarsgeschenken betreft hebben we dit jaar beslist om geen enkel cadeau meer te kopen. Al de kinderen (eigen kinderen en neefjes en nichtjes) zijn groot genoeg om dit te begrijpen. Ze krijgen wel zakgeld. Verder plannen we een bonte avond. Iedereen bereidt een optreden(tje) voor. Dat kan gaan van een liedje zingen, een muziekinstrument bespelen, een gedicht voordragen, voorlezen uit je lievelingsboek, een goocheltruc, een dansje, een sketch, ...
    We gaan ook samen koken (alles vegetarisch) en alles samen opeten.
    Als het weer het toelaat, gaan we daarna een wandeling maken om alles te laten zakken. ;-)
    Als het weer te bar is (of we hebben geen zin meer om ons te verplaatsen) dan doen we nog een gezelschapsspelletjes-laddercompetitie.
    Ik vraag me af of deze nieuwe formule ons zal bevallen, maar ik heb er in ieder geval wel zin in. En ik ben super blij dat ik niet zal moet stressen in de drukte van de winkels omdat ik dit of dat cadeau nog moet vinden voor hem of haar.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een goed idee, een avond vol optredens! Daar kunnen de kinderen de dagen voordien al hun energie al in kwijt. En ook voor de volwassenen is het nieuwsgierig uitkijken naar wat de anderen doen. Ik leg het aan onze kersttafel voor aan de familie, wie weet krijgen jullie navolging. Veel succes met jullie idee, het klinkt alvast veelbelovend. Laat me zeker weten hoe het verlopen is!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ik vind het ook wel spannend. Ik laat je zeker iets weten.
      Dankjewel, trouwens, voor het leuke to-do lijstje! Mag ik deze gebruiken op de kerstkaartjes (of kerstwensen via mail) die ik in die periode zal sturen?
      Ik zal je blog vermelden als je dat graag wil!

      Verwijderen
  3. Dag Martine, ik vond het lijstje op The Story of Stuff Project. Ik denk niet dat ze het erg zouden vinden dat je dit ook gebruikt, zij proberen mensen te overtuigen om aan een gezondere en eerlijkere planeet te bouwen. Hoe meer mensen het to-do lijstje ter harte nemen, hoe beter dus!

    BeantwoordenVerwijderen