zondag 5 maart 2017

Wat me soms bezighoudt...



Vannacht lag ik een hele tijd wakker. Zo lang dat ik besloot op te staan en wat te lezen. In De Standaard Magazine van dit weekend staat een interview met Valerie Trouet, een Belgische klimaatexpert die in de Verenigde Staten woont. Het artikel ging onder meer over het feit of zij nu nog deftig haar job kan doen, met een klimaatverandering-ontkenner aan het roer.

Of dit nu het soort leesvoer is dat je best leest tijdens slapeloze nachten, laat ik in het midden. Maar het zette me wel aan het denken. Trouet leeft met de overtuiging dat het echt wel de verkeerde kant op gaat met onze aarde, en met het besef dat het eigenlijk al te laat is om de klimaatverandering onomkeerbaar te maken. Het lijkt soms alsof ze vecht tegen de bierkaai, zeker als je weet dat Trump al heel snel na zijn inauguratie besliste dat Amerikaanse overheidsinstellingen zoals het EPA (Amerikaans Milieuagentschap) niet meer mogen communiceren over de opwarming van de aarde. De Belgische wetenschapper maakt zich grote zorgen. Maar toch ziet ze ook lichtpunten: heel wat Amerikaanse staten - denk bijvoorbeeld aan Californië - hebben een vooruitstrevend klimaatbeleid. En op wetenschappelijke bijeenkomsten merkt ze goed tot wat voor grootse prestaties de mens in staat is.



Het artikel zorgde er aanvankelijk voor dat ik me naast doodmoe ook nog eens ongerust voelde. Ja, het ziet er niet goed uit wat de klimaatverandering betreft. En ja, we moeten echt wel veel meer doen dan wat er op dit moment gebeurt om de opwarming van de aarde toch maar iets tegen te houden. Maar door mensen als Trouet geloof ik dat dat misschien ook wel mogelijk is. Als wetenschappers met cijfers blijven bewijzen dat we ons moeten aanpassen voor het te laat is, gaan er hier en daar ook wel mensen overtuigd worden. Nee, de grote groep klimaatsceptici zal het roer niet omgooien, maar steen voor steen kunnen we de rivier ook verleggen. Het zal tijd kosten, veel tijd, kostbare tijd, maar het zal wellicht ooit lonen.

En dus doen we voort, en proberen we af en toe een kiezel te verleggen in die rivier. We nemen de fiets om naar de bakker te gaan, eten vaker vegetarisch en leggen zonnepanelen op ons dak. Misschien blijkt dit niet genoeg, maar dan hebben wij het tenminste geprobeerd. Als we moeten wachten op de heren en dames politici, is het kalf al lang verdronken. Wij beginnen vandaag nog, enfin, we waren al een tijdje bezig, maar steken opnieuw een tandje bij. Hoe meer mensen geloven dat verandering van onder uit begint, hoe meer kans we hebben op slagen. Want een enkeling die roept in de woestijn wordt misschien genegeerd, maar een hele groep die roept? En enkelingen zijn we zeker niet meer: als meer dan 110.000 mensen deelnemen aan Dagen Zonder Vlees, als de Klimaatzaak meer dan 25000 mede-eisers kent, als duurzame pop-ups als paddestoelen uit de grond schieten,... Dan is het tijd om met ons mee te doen!

Weet je niet goed waar te beginnen? Word dan alvast mede-eiser bij de Klimaatzaak, en wijs de politici op hun verantwoordelijkheden. Schrijf je nog snel in voor Dagen Zonder Vlees, verander van energie-leverancier en neem je eigen tasje mee naar de winkel. Lees boeken over het thema en laat je inspireren. Kiezels, ik weet het, maar ze zijn wel het makkelijkst te verleggen. En veel kiezels maken ook een steen...

Welke kiezel verleg jij in de rivier?


4 opmerkingen:

  1. Helemaal mee eens dat we moeten blijven ons best doen om het niet erger te maken. Eén van mijn kiezeltjes: met de fiets of openbaar vervoer naar het werk, ookal ben ik dan veel langer onderweg dan met de auto.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat goed dat je dat lukt! Dat is namelijk een kiezel die ik zelf wat vaker zou moeten proberen te verleggen. Ik nam vandaag een lifter mee en hij bleek een papa te zijn van twee kinderen; toch gaat hij zonder auto door het leven. Al gebruikte hij dan wel mee de mijne ;-) Hij zei dat je soms de keuze moest maken om 's ochtends wat vroeger op te staan en je beter te organiseren. Vinger op de wonde! ;-)

      Verwijderen
  2. Ja, volledig akkoord! Elke kiezel of stap is er eentje... Ik doe niet alles hoe het moet maar heb toch al veel veranderd. En ik inspireer hopelijk weer anderen door te tonen dat het niet zo moeilijk hoeft te zijn. Leuk vind ik het ook dat er steeds meer duurzame blogs lijken te zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat probeerde ik ook te verwoorden met deze blogpost: het is niet erg als we af en toe inconsequent zijn, we proberen tenminste! En hoe meer mensen dat met ons doen, hoe sterker we worden. Veel succes nog met jouw pogingen!

      Verwijderen