donderdag 30 maart 2017

Weekmenu #13 en een mysterieuze schat



Over het weekmenu van deze week kan ik kort zijn: we hebben onze Dagen Zonder Vlees-routine gevonden. Ik vind het niet moeilijk meer om voldoende vegetarische alternatieven uit te denken om de week door te komen (het gaat in ons geval tenslotte ook maar om 3 of 4 dagen zonder vlees, aangezien we om de andere dag voor vegetarisch kiezen). Ons weekmenu ziet er als volgt uit:

Maandag: tabouleh met worstjes (of feta voor diegenen die wat extra vleesloze dagen willen scoren)
Dinsdag: wortelpuree met kaasschijf
Woensdag: Groene groentjesrisotto met zalm
Donderdag: orecchiette met broccoli (deze topper kennen jullie ondertussen wel al)
Vrijdag: uit eten!
Zaterdag: zelfgemaakte pizza
Zondag: gebraad met bloemkool en patatjes


Wat me gisteren meer heeft beziggehouden dan ons weekmenu is het kistje op de foto hierboven. Ik zag het liggen tijdens het lopen en riep al lachend naar mijn loopmaatje: "He, hier ligt precies een schatkist." Dat moesten we toch eens even van dichterbij bekijken. En wat bleek? Het was ├ęcht een schatkist, met sieraden in. Ik voelde me op slag kinderlijk gelukkig, gek hoe zo een vondst je oprecht vrolijk kan maken.


We verstopten het kistje een beetje in de berm en pikten het op toen we onze looptoer afgewerkt hadden. Oef, het lag er nog! Ik nam het mee naar huis en vroeg me af wat ik er eigenlijk mee moest. Het kistje leek al heel lang buiten gelegen te hebben, het rook muf en was hier en daar wat doorroest. Maar als het al die tijd op die plek gelegen had, dan had ik het bij eerdere loop- of fietstochten al wel zien liggen. Omdat de akker pas omgewoeld is, vermoed ik dat het zo boven water (enfin, grond) gekomen is.

Ik heb geen idee of de broches, armband en halsketting echt zijn, maar ze leken ofwel van goud, zilver of ivoor te zijn. Eerst wilde ik het kistje wel houden, maar toen bedacht ik dat het misschien wel familiesieraden waren, waar iemand een speciale band mee heeft. Sinds de dood van mijn mama ben ik op dat vlak heel wat emotioneler geworden. En dus bracht ik mijn schatkist naar de politie. Die uitstap was een hele belevenis voor de dochter, die nog nooit in een politiekantoor geweest was. Ze vond het allemaal heel spannend. De politie-agent was verbaasd over mijn burgerzin, maar hoopte met me mee dat ze de rechtmatige eigenaars zouden vinden. Ik hoop dat ik binnenkort een telefoontje met het hele verhaal mag krijgen, maar vermoed dat dit verhaal stilletjes zal uitdoven.

Geen erg, wij hadden toch maar mooi een goede daad gesteld! En dat deden we later die dag nog een keer, toen we gewapend met een zakje richting de wekelijkse markt stapten. Helaas vonden we onderweg geen schatten meer...



Op de markt kocht ik wel de eerste plantjes van het seizoen: peterselie, koriander, citroentijm, citroenmelisse en sla. De kruidenbak staat al te blinken. Vandaag nog wat sla en spinazie zaaien en we zijn vertrokken.



Hoe zou jij het vinden van de schat aangepakt hebben? En ben jij dit jaar van plan om een moestuin aan te leggen? Laat het me weten in een reactie hieronder!

2 opmerkingen:

  1. Ik weet niet of ik die naar de politie had gebracht; vermoedelijk doen zij er niets mee - wat kunnen ze daarmee juist doen, vraag ik me af? Hoewel, hopelijk hebben ze uitgezocht van wie de akker is waar je de kist hebt gevonden, en hebben ze de kist zo tot bij de boer gebracht. Wie weet is het daar wel tijdens de oorlog begraven, en zo verloren gegaan? Wie zal het zeggen? Alleszins fijn dat het alvast vereeuwigd is op de blog. En wie weet komt er ooit toch nog een staartje aan en kom je het hele verhaal wel te weten!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wie weet! Ik hou jullie op de hoogte mocht er ooit wat van komen! :-)

      Verwijderen