maandag 5 juni 2017

Make the world great again



Het is nu vijf dagen geleden sinds de speech waarin Donald Trump bekend maakte dat de Verenigde Staten uit het klimaatpact van Parijs stappen. Vijf dagen van verwerking: eerst was er de ontkenning, dan de woede, vervolgens probeerde ik te onderhandelen met een man die onbereikbaar is voor een Belgische blogger als ik, waardoor ik in een lichte depressie geraakte om uiteindelijk te komen tot de aanvaarding.

Ik lach er een beetje mee maar ik kan nog altijd maar moeilijk begrijpen waarom iemand zo dom kan zijn om het belang van dit klimaatakkoord niet in te zien, al aanvaard ik het ondertussen. Dat er rondom mij ondertussen ook heel wat mooie dingen gebeurd zijn, maakt de aanvaarding wat makkelijker. Want sinds de desastreuze speech van Trump las ik allerhande andere hoopvolle berichten. China en India bevestigden nogmaals dat zij wel alles op alles willen zetten om de klimaatdoelstellingen te halen. Binnen de Verenigde Staten zelf kwam er een golf van protest: hele staten, steden en bedrijven zetten zich af tegen de beslissing van hun president. Zij geloven wél dat de wereld op een duurzame manier kan groeien.

Ik las een lang artikel over hoe Kopenhagen de fietshoofdstad van Europa geworden is. Dat ging niet over één nacht ijs, net na de tweede wereldoorlog was ook in de Deense hoofdstad de auto koning. Maar toen kwam de oliecrisis en was het gedaan met de autopret. Fietsen won aan populariteit en dat werd ook gestimuleerd door het toenmalige bestuur. Dat de fiets een succesverhaal werd is te danken aan een coherent beleid, in veertig jaar tijd is er nooit discussie geweest over voorrang voor zachte mobiliteit. Wat in Kopenhagen kan, kan in principe ook bij ons. Hier zijn er overigens minder regenachtige dagen dan in Denemarken. Het vergt wel moed om een omslag te maken, moed waarvoor twee Vlaamse steden de afgelopen week geprezen werden:
Leuven kreeg de European Green Leaf Award, een prestigieuze klimaatprijs. En Gent streed mee om de titel van Groene Europese Hoofdstad, het haalde de top-5.



Stilaan is er een ommekeer merkbaar. Meer en meer mensen zijn ervan overtuigd dat we vriendelijk moeten omgaan met onze aarde. Meer en meer mensen beseffen ook dat ze zélf wat kunnen doen en niet hoeven te wachten op het beleid, dat zoals vanouds achterop blijft hinken. Als we enkel op onze regeringen en gewesten tellen, halen we 2-graden-grens nooit... Ik vind het eigenlijk een schande dat er in ons land zo veel geruzied wordt over bevoegdheden en verantwoordelijkheden inzake milieu en klimaat. Door al dat getalm van onze leiders lopen we vertraging op.

Gelukkig merk ik dat de interesse in duurzaamheid alleen maar is toegenomen sinds ik met deze blog begon. Mensen stellen zich vaker vragen over de kleren die ze dragen, over hun voeding en over de wijze waarop ze zich verplaatsen. Groene partijen winnen in heel Europa terrein en overal schieten ecologische start-ups als paddestoelen uit de grond.

We zijn er nog lang niet, maar ik geloof dat de neuzen stilaan in de juiste richting draaien. Wacht niet op een of andere overheid om mee de kentering in te zetten, maar begin er gewoon zelf aan. Kies waar jij het verschil wil maken en werk stap voor stap. Voor je het weet ben je niet alleen, maar merk je rondom jou anderen die het voorbeeld proberen te geven. Leef en geniet, zorg voor jezelf en mekaar, en maak mee verschil!

Wil je graag duurzamer gaan leven, maar weet je niet hoe? Dit is mijn lijstje met boeken die je kunnen inspireren.

Voelde jij je ook zo triest na die boodschap van Trump? En wil jij ook laten zien dat het anders kan? Hoe doe jij dat dan?



1 opmerking:

  1. Ik had het voelen aankomen. Met een man als Trump valt gewoon niet redelijk te praten. Die denkt alleen maar aan zijn Amerika. Dat Amerika ophoudt te bestaan als de aarde helemaal kapot is, dat is niet belangrijk. Zucht. Ik draag hele kleine steentjes bij, en als iedereen dat zou doen, komen we misschien nog wel ergens!

    BeantwoordenVerwijderen